حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، وَسُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُمَا يَذْكُرَانِ، أَنَّ يَحْيَى بْنَ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ، طَلَّقَ بِنْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَكَمِ الْبَتَّةَ فَانْتَقَلَهَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَأَرْسَلَتْ عَائِشَةُ - رضى الله عنها - إِلَى مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ وَهُوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ فَقَالَتْ لَهُ اتَّقِ اللَّهَ وَارْدُدِ الْمَرْأَةَ إِلَى بَيْتِهَا . فَقَالَ مَرْوَانُ فِي حَدِيثِ سُلَيْمَانَ إِنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ غَلَبَنِي . وَقَالَ مَرْوَانُ فِي حَدِيثِ الْقَاسِمِ أَوَمَا بَلَغَكِ شَأْنُ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ فَقَالَتْ عَائِشَةُ لاَ يَضُرُّكَ أَنْ لاَ تَذْكُرَ حَدِيثَ فَاطِمَةَ . فَقَالَ مَرْوَانُ إِنْ كَانَ بِكِ الشَّرُّ فَحَسْبُكِ مَا كَانَ بَيْنَ هَذَيْنِ مِنَ الشَّرِّ .
Бизга ал-Қаънабий Моликдан, у Яҳё ибн Саиддан, у ал-Қосим ибн Муҳаммад ва Сулаймон ибн Ясордан ривоят қилдики, у иккови шундай эслаганларини эшитди: Яҳё ибн Саид ибн ал-Ос, Абдурраҳмон ибн ал-Ҳакамнинг қизини қатъий (бўлиб) талоқ қилди. Шунда Абдурраҳмон уни кўчириб олди. Оиша розияллаҳу анҳо Мадина амири бўлган Марвон ибн ал-Ҳакамга (хабар) юбориб, унга: ‹Аллаҳдан қўрқ ва аёлни ўз уйига қайтар› деди. Марвон - Сулаймоннинг ҳадисида: ‹Албатта Абдурраҳмон мени енгди› деди. Марвон - Қосимнинг ҳадисида эса: ‹Сенга Фотима бинти Қайснинг иши етиб бормаганми?› деди. Оиша: ‹Фотиманинг ҳадисини эсламаслигингнинг сенга зарари йўқ› деди. Марвон: ‹Агар сенда ёмонлик (далил) бўлса, бу иккови орасидаги ёмонлик сенга кифоя› деди.