حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ، أَنَّهُ سَمِعَهُ يَذْكُرُ، أَنَّ يَحْيَى بْنَ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ، طَلَّقَ بِنْتَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَكَمِ، فَانْتَقَلَهَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، فَأَرْسَلَتْ عَائِشَةُ أُمُّ الْمُؤْمِنِينَ إِلَى مَرْوَانَ وَهْوَ أَمِيرُ الْمَدِينَةِ اتَّقِ اللَّهَ وَارْدُدْهَا إِلَى بَيْتِهَا. قَالَ مَرْوَانُ فِي حَدِيثِ سُلَيْمَانَ إِنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ الْحَكَمِ غَلَبَنِي. وَقَالَ الْقَاسِمُ بْنُ مُحَمَّدٍ أَوَمَا بَلَغَكِ شَأْنُ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ قَالَتْ لاَ يَضُرُّكَ أَنْ لاَ تَذْكُرَ حَدِيثَ فَاطِمَةَ. فَقَالَ مَرْوَانُ بْنُ الْحَكَمِ إِنْ كَانَ بِكِ شَرٌّ فَحَسْبُكِ مَا بَيْنَ هَذَيْنِ مِنَ الشَّرِّ.
Исмоил, Моликдан, у Яҳё ибн Саиддан, у Қосим ибн Муҳаммаддан ривоят қилади: У уни зикр қилаётганини эшитди: Яҳё ибн Саид ибнул Ос Абдураҳмон ибнул Ҳакамнинг қизини талоқ қилди, Абдураҳмон уни кўчирди. Мўминлар онаси Оиша Марвонга — у Мадина амири эди — (одам) юбориб: Аллаҳдан қўрқ ва уни ўз уйига қайтар, деди. Марвон — Сулаймоннинг ҳадисида — Абдураҳмон ибнул Ҳакам мени енгди, деди. Қосим ибн Муҳаммад: Сенга Фотима бинти Қайснинг иши етиб келмадими? деди. У (Оиша): Сенга Фотиманинг ҳадисини зикр қилмаслигинг зарар қилмайди, деди. Марвон ибнул Ҳакам: Агар сенда ёмонлик бўлса, мана шу икковер орасидаги ёмонлик сенга етар, деди.