حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ طُلِّقَتْ خَالَتِي ثَلاَثًا فَخَرَجَتْ تَجُدُّ نَخْلاً لَهَا فَلَقِيَهَا رَجُلٌ فَنَهَاهَا فَأَتَتِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَتْ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ لَهَا " اخْرُجِي فَجُدِّي نَخْلَكِ لَعَلَّكِ أَنْ تَصَدَّقِي مِنْهُ أَوْ تَفْعَلِي خَيْرًا " .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Саид Ибн Журайждан ривоят қилди. У айтди: Менга Абуз-Зубайр Жобирдан хабар берди. У айтди: Менинг холам уч (талоқ) билан талоқ қилинди. Сўнг у ўз хурмосини териб олишга чиқди. Унга бир киши йўлиқиб, уни (чиқишдан) қайтарди. Шунда у Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб, буни унга айтди. У унга: «Чиқ, хурмонгни тер, шояд ундан садақа қилсанг ёки яхшилик қилсанг» дедилар.