حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ زُرَارَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ، أَخْبَرَنَا ابْنُ أَبِي نَجِيحٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَثِيرٍ، عَنْ أَبِي الْمِنْهَالِ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ، وَالنَّاسُ يُسْلِفُونَ فِي الثَّمَرِ الْعَامَ وَالْعَامَيْنِ ـ أَوْ قَالَ عَامَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةً. شَكَّ إِسْمَاعِيلُ ـ فَقَالَ " مَنْ سَلَّفَ فِي تَمْرٍ فَلْيُسْلِفْ فِي كَيْلٍ مَعْلُومٍ، وَوَزْنٍ مَعْلُومٍ ".
Бизга Амр ибн Зурора ривоят қилди, бизга Исмоил ибн Улайя хабар берди, бизга Ибн Абу Нажиҳ хабар берди, у Абдуллаҳ ибн Касирдан, у Абулминҳолдан, у Ибн Аббосдан (розияллаҳу анҳумо), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Мадинага келди, одамлар мевага бир йил, икки йил — ёки икки йил ёки уч (йил) деди (Исмоил шубҳа қилди) — салаф (олдиндан пул тўлаб) қилардилар. У деди: «Ким хурмода салаф қилса, маълум ўлчов ва маълум вазнда салаф қилсин».