حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ، - يَعْنِي الزُّبَيْرِيَّ - أَخْبَرَنَا إِسْرَائِيلُ، عَنْ أَبِي الْعَنْبَسِ، عَنِ الأَغَرِّ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَجُلاً، سَأَلَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْمُبَاشَرَةِ لِلصَّائِمِ فَرَخَّصَ لَهُ وَأَتَاهُ آخَرُ فَسَأَلَهُ فَنَهَاهُ . فَإِذَا الَّذِي رَخَّصَ لَهُ شَيْخٌ وَالَّذِي نَهَاهُ شَابٌّ .
Бизга Наср ибн Алий ривоят қилдики, бизга Абу Аҳмад — яъни аз-Зубайрий — ривоят қилди, бизга Исроил Абул-Анбасдан, у ал-Ағаррдан, у Абу Ҳурайрадан хабар бердики, бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан рўзадор учун (хотини билан) танани тегизиш (бўса олиш) ҳақида сўради, у унга рухсат бердилар. Бошқа бири келиб сўради, у уни қайтардилар. Маълум бўлдики, рухсат берилган киши қари, қайтарилган киши ёш йигит эди.