حَدَّثَنَا وَهْبُ بْنُ بَقِيَّةَ، أَخْبَرَنَا خَالِدٌ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، - يَعْنِي ابْنَ إِسْحَاقَ - عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، أَنَّهَا قَالَتِ السُّنَّةُ عَلَى الْمُعْتَكِفِ أَنْ لاَ يَعُودَ مَرِيضًا وَلاَ يَشْهَدَ جَنَازَةً وَلاَ يَمَسَّ امْرَأَةً وَلاَ يُبَاشِرَهَا وَلاَ يَخْرُجَ لِحَاجَةٍ إِلاَّ لِمَا لاَ بُدَّ مِنْهُ وَلاَ اعْتِكَافَ إِلاَّ بِصَوْمٍ وَلاَ اعْتِكَافَ إِلاَّ فِي مَسْجِدٍ جَامِعٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ غَيْرُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ إِسْحَاقَ لاَ يَقُولُ فِيهِ قَالَتِ السُّنَّةُ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ جَعَلَهُ قَوْلَ عَائِشَةَ .
Бизга Ваҳб ибн Бақийя ривоят қилди, бизга Холид хабар берди, у Абдурраҳмондан, яъни ибн Ишоқ, у аз-Зуҳрийдан, у Урвадан, у Оишадан ривоят қилдики, у: «Эътикоф қилган киши учун суннат шуки: у касални бориб кўрмайди, жанозада ҳозир бўлмайди, аёлга тегмайди, у билан яқинлик қилмайди, заруриятсиз ҳожат учун чиқмайди, фақат ўзи учун зарур бўлган нарсадан бошқа. Рўзасиз эътикоф бўлмайди ва жомеъ масжиддан бошқа жойда эътикоф бўлмайди», деди. Абу Довуд айтди: Абдурраҳмон ибн Ишоқдан бошқаси унда «суннат» деб айтмайди. Абу Довуд айтди: Уни (ривоятчи) Оишанинг сўзи қилиб қўйди.