Сунани Абу Довуд — 2472-ҳадис

Рўза китоби · Итикофдаги кишининг беморни кўргани бориши

2472-ҳадисСунани Абу Довуд · Рўза китоби

حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلاَمِ بْنُ حَرْبٍ، أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ بْنُ أَبِي سُلَيْمٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، - قَالَ النُّفَيْلِيُّ - قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَمُرُّ بِالْمَرِيضِ وَهُوَ مُعْتَكِفٌ فَيَمُرُّ كَمَا هُوَ وَلاَ يُعَرِّجُ يَسْأَلُ عَنْهُ ‏.‏ وَقَالَ ابْنُ عِيسَى قَالَتْ إِنْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُ الْمَرِيضَ وَهُوَ مُعْتَكِفٌ ‏.‏

Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ва Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилдилар, улар: бизга Абдуссалом ибн Ҳарб ривоят қилди, дедилар, бизга ал-Лайс ибн Абу Сулайм хабар берди, у Абдурраҳмон ибн ал-Қосимдан, у отасидан, у Оишадан. Ан-Нуфайлий айтди: У (Оиша): «Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам эътикофда бўлиб, касал (кишининг олди)дан ўтарди, ҳолича ўтиб кетарди ва уни сўраб тўхтамасди», деди. Ибн Ийсо эса: «Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам эътикофда бўлиб, касални бориб кўрарди», деб айтди (деб ривоят қилди).

Ўхшаш ҳадислар

Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам

Саҳиҳи Муслим, 4042-ҳадисМузораат китоби

Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга Бани Баёза қабиласининг бир қули қон олди, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга ҳаққини бердилар ва хўжайини билан гаплашдилар, шунда ундан тўлови (харожи) енгиллаштирилди.…

Саҳиҳи Муслим, 1271-ҳадисМасжидлар китоби

): Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) намозида ўтирмоқчи бўлган шафъда (иккинчи ракатда) туриб кетди ва намозида давом этди; намозининг охирида бўлганида, салом беришдан олдин сажда қилди, кейин салом берди.

Сунани Абу Довуд, 374-ҳадисТаҳорат китоби

У ҳали таом емаган кичик ўғлини Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳузурига олиб келди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам уни қўйнига ўтқазди, у эса кийимига сийдик чиқарди. У сув сўради ва уни…

Сунани Абу Довуд, 1168-ҳадисЁмғир сўраш намози

ки, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг Заврога яқин Аҳжор аз-Зайт жойида тик туриб, қўлларини юзлари рўпарасига кўтариб, улардан бошларидан оширмаган ҳолда, дуо қилиб ёмғир тилаганларини кўрди.

Сунани Абу Довуд, 4362-ҳадисҲудуд (жазолар) китоби

ки, бир яҳудий аёл Набий соллаллаҳу алайҳи васалламни сўкар ва у киши ҳақида ёмон гапирар эди. Шунда бир киши уни бўғди, то у ўлди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унинг қонини беҳуда (бекор) қилди.

Сунани Абу Довуд, 1822-ҳадисҲаж китоби

бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига Жиъронага келди, у умрага эҳром боғлаган эди, устида жубба бор эди ва соқолини ҳамда бошини сариққа бўяган эди — ва у ушбу ҳадисни давом эттирди.