حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ، عَنْ سَلْمٍ، - هُوَ ابْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ - عَنْ أَبِي زُرْعَةَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ : كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَكْرَهُ الشِّكَالَ مِنَ الْخَيْلِ . وَالشِّكَالُ : يَكُونُ الْفَرَسُ فِي رِجْلِهِ الْيُمْنَى بَيَاضٌ وَفِي يَدِهِ الْيُسْرَى بَيَاضٌ، أَوْ فِي يَدِهِ الْيُمْنَى وَفِي رِجْلِهِ الْيُسْرَى . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : أَىْ مُخَالِفٌ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Суфён хабар берди, у Салмдан — у Ибн Абдурраҳмон — у Абу Зуръадан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. У деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам отлардан «шикол»ни ёқтирмас эдилар. Шикол: отнинг ўнг оёғида оқлик бўлиб, чап қўлида оқлик бўлиши, ёки ўнг қўлида ва чап оёғида (оқлик) бўлишидир. Абу Довуд деди: Яъни қарама-қарши (жойлашган).