حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الأَنْبَارِيُّ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ مَرْثَدٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا بَعَثَ أَمِيرًا عَلَى سَرِيَّةٍ أَوْ جَيْشٍ أَوْصَاهُ بِتَقْوَى اللَّهِ فِي خَاصَّةِ نَفْسِهِ وَبِمَنْ مَعَهُ مِنَ الْمُسْلِمِينَ خَيْرًا وَقَالَ " إِذَا لَقِيتَ عَدُوَّكَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ فَادْعُهُمْ إِلَى إِحْدَى ثَلاَثِ خِصَالٍ أَوْ خِلاَلٍ فَأَيَّتُهَا أَجَابُوكَ إِلَيْهَا فَاقْبَلْ مِنْهُمْ وَكُفَّ عَنْهُمُ ادْعُهُمْ إِلَى الإِسْلاَمِ فَإِنْ أَجَابُوكَ فَاقْبَلْ مِنْهُمْ وَكُفَّ عَنْهُمْ ثُمَّ ادْعُهُمْ إِلَى التَّحَوُّلِ مِنْ دَارِهِمْ إِلَى دَارِ الْمُهَاجِرِينَ وَأَعْلِمْهُمْ أَنَّهُمْ إِنْ فَعَلُوا ذَلِكَ أَنَّ لَهُمْ مَا لِلْمُهَاجِرِينَ وَأَنَّ عَلَيْهِمْ مَا عَلَى الْمُهَاجِرِينَ فَإِنْ أَبَوْا وَاخْتَارُوا دَارَهُمْ فَأَعْلِمْهُمْ أَنَّهُمْ يَكُونُونَ كَأَعْرَابِ الْمُسْلِمِينَ يُجْرَى عَلَيْهِمْ حُكْمُ اللَّهِ الَّذِي يَجْرِي عَلَى الْمُؤْمِنِينَ وَلاَ يَكُونُ لَهُمْ فِي الْفَىْءِ وَالْغَنِيمَةِ نَصِيبٌ إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدُوا مَعَ الْمُسْلِمِينَ فَإِنْ هُمْ أَبَوْا فَادْعُهُمْ إِلَى إِعْطَاءِ الْجِزْيَةِ فَإِنْ أَجَابُوا فَاقْبَلْ مِنْهُمْ وَكُفَّ عَنْهُمْ فَإِنْ أَبَوْا فَاسْتَعِنْ بِاللَّهِ تَعَالَى وَقَاتِلْهُمْ وَإِذَا حَاصَرْتَ أَهْلَ حِصْنٍ فَأَرَادُوكَ أَنْ تُنْزِلَهُمْ عَلَى حُكْمِ اللَّهِ تَعَالَى فَلاَ تُنْزِلْهُمْ فَإِنَّكُمْ لاَ تَدْرُونَ مَا يَحْكُمُ اللَّهُ فِيهِمْ وَلَكِنْ أَنْزِلُوهُمْ عَلَى حُكْمِكُمْ ثُمَّ اقْضُوا فِيهِمْ بَعْدُ مَا شِئْتُمْ " . قَالَ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ قَالَ عَلْقَمَةُ فَذَكَرْتُ هَذَا الْحَدِيثَ لِمُقَاتِلِ بْنِ حَيَّانَ فَقَالَ حَدَّثَنِي مُسْلِمٌ - قَالَ أَبُو دَاوُدَ هُوَ ابْنُ هَيْصَمٍ - عَنِ النُّعْمَانِ بْنِ مُقَرِّنٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم مِثْلَ حَدِيثِ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ .
Бизга Муҳаммад ибн Сулаймон ал-Анборий ривоят қилди, бизга Вакиъ Суфёндан, у Алқама ибн Марсаддан, у Сулаймон ибн Бурайдадан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам бир сарийя ёки қўшинга амир тайинлаганида, уни ўз нафсига нисбатан Аллаҳдан тақво қилишга ва у билан бирга бўлган мусулмонларга яхшилик қилишга васият қилар ва: «Мушриклардан бўлган душманингга дуч келсанг, уларни уч хислатдан бирига чақир. Қайсисига жавоб берсалар, улардан қабул қил ва уларга тегма. Уларни Исломга чақир, агар жавоб берсалар, улардан қабул қил ва уларга тегма. Сўнг уларни ўз юртларидан муҳожирлар юртига кўчишга чақир ва уларга билдиргинки, агар шуни қилсалар, муҳожирларга (тегишли) нарса уларга ҳам (тегишли), муҳожирлар зиммасидаги нарса уларнинг зиммасида ҳам (бўлади). Агар бош тортиб ўз юртларини танласалар, уларга билдиргинки, улар мусулмон аъроблари каби бўладилар, уларга мўминларга жорий бўладиган Аллаҳнинг ҳукми жорий бўлади, аммо уларга файъ ва ғаниматда насиба бўлмайди, фақат мусулмонлар билан бирга жиҳод қилсаларгина (бўлади). Агар бош тортсалар, уларни жизя беришга чақир, агар жавоб берсалар, улардан қабул қил ва уларга тегма. Агар бош тортсалар, Аллаҳ таолодан ёрдам сўра ва улар билан жанг қил. Бир қалъа аҳлини қамал қилсанг ва улар сени Аллаҳ таолонинг ҳукмига биноан уларни (таслим қилиб) туширишингни истасалар, уларни (Аллаҳнинг ҳукмига биноан) туширма, зеро сиз Аллаҳ улар ҳақида нима ҳукм қилишини билмайсиз, балки уларни ўз ҳукмингизга биноан туширинг, сўнг улар ҳақида хоҳлаганингизча ҳукм қилинг», деди. Суфён ибн Уяйна деди: Алқама деди: Мен ушбу ҳадисни Муқотил ибн Ҳайёнга эслатдим. У: Менга Муслим (Абу Довуд деди: У Ибн Ҳайсамдир) Нуъмон ибн Муқарриндан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан Сулаймон ибн Бурайданинг ҳадиси каби ривоят қилди, деди.