حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ النُّفَيْلِيُّ، حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ، حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَاقَ، سَمِعْتُ الْبَرَاءَ، يُحَدِّثُ قَالَ جَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى الرُّمَاةِ يَوْمَ أُحُدٍ - وَكَانُوا خَمْسِينَ رَجُلاً - عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جُبَيْرٍ وَقَالَ " إِنْ رَأَيْتُمُونَا تَخَطَّفُنَا الطَّيْرُ فَلاَ تَبْرَحُوا مِنْ مَكَانِكُمْ هَذَا حَتَّى أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ وَإِنْ رَأَيْتُمُونَا هَزَمْنَا الْقَوْمَ وَأَوْطَأْنَاهُمْ فَلاَ تَبْرَحُوا حَتَّى أُرْسِلَ إِلَيْكُمْ " . قَالَ فَهَزَمَهُمُ اللَّهُ . قَالَ فَأَنَا وَاللَّهِ رَأَيْتُ النِّسَاءَ يَشْتَدِدْنَ عَلَى الْجَبَلِ فَقَالَ أَصْحَابُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جُبَيْرٍ الْغَنِيمَةَ أَىْ قَوْمِ الْغَنِيمَةَ ظَهَرَ أَصْحَابُكُمْ فَمَا تَنْتَظِرُونَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جُبَيْرٍ أَنَسِيتُمْ مَا قَالَ لَكُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالُوا وَاللَّهِ لَنَأْتِيَنَّ النَّاسَ فَلَنُصِيبَنَّ مِنَ الْغَنِيمَةِ فَأَتَوْهُمْ فَصُرِفَتْ وُجُوهُهُمْ وَأَقْبَلُوا مُنْهَزِمِينَ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ан-Нуфайлий ривоят қилди, бизга Зуҳайр ривоят қилди, бизга Абу Ишоқ ривоят қилди, Бародан эшитдим, у сўзлаб деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам Уҳуд кунида ўқчиларга — улар эллик киши эди — Абдуллаҳ ибн Жубайрни (амир) қилдилар ва: «Агар бизни қушлар чўқиётганини (енгилганимизни) кўрсангиз ҳам, мен сизларга (киши) юборгунча шу жойингиздан жилманглар; агар бизни қавмни енгганимизни ва уларни оёқ ости қилганимизни кўрсангиз ҳам, мен сизларга юборгунча жилманглар» дедилар. У деди: Аллаҳ уларни (мушрикларни) енгди. У деди: Валлаҳи, мен аёллар тоғга чопиб чиқаётганини кўрдим. Шунда Абдуллаҳ ибн Жубайрнинг шериклари: ‹Ўлжа, эй қавм, ўлжа! Шерикларингиз ғолиб бўлди, нимани кутяпсизлар?› дейишди. Абдуллаҳ ибн Жубайр: ‹Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сизларга нима деганини унутдингизми?› деди. Улар: ‹Валлаҳи, биз албатта одамларнинг олдига борамиз ва ўлжадан оламиз› дейишди. Улар уларнинг (мушрикларнинг) олдига бордилар, шунда уларнинг юзлари (орқага) қайтарилди ва улар енгилиб қайтиб келдилар.