حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي الْفَيْضِ، عَنْ سُلَيْمِ بْنِ عَامِرٍ، - رَجُلٍ مِنْ حِمْيَرَ - قَالَ كَانَ بَيْنَ مُعَاوِيَةَ وَبَيْنَ الرُّومِ عَهْدٌ وَكَانَ يَسِيرُ نَحْوَ بِلاَدِهِمْ حَتَّى إِذَا انْقَضَى الْعَهْدُ غَزَاهُمْ فَجَاءَ رَجُلٌ عَلَى فَرَسٍ أَوْ بِرْذَوْنٍ وَهُوَ يَقُولُ اللَّهُ أَكْبَرُ اللَّهُ أَكْبَرُ وَفَاءٌ لاَ غَدْرٌ فَنَظَرُوا فَإِذَا عَمْرُو بْنُ عَبَسَةَ فَأَرْسَلَ إِلَيْهِ مُعَاوِيَةُ فَسَأَلَهُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ قَوْمٍ عَهْدٌ فَلاَ يَشُدُّ عُقْدَةً وَلاَ يَحُلُّهَا حَتَّى يَنْقَضِيَ أَمَدُهَا أَوْ يَنْبِذَ إِلَيْهِمْ عَلَى سَوَاءٍ " . فَرَجَعَ مُعَاوِيَةُ .
Бизга Ҳафс ибн Умар ан-Намарий ривоят қилди, деди: Бизга Шуъба Абу ал-Файздан, у Сулайм ибн Омирдан — Ҳимярдан бўлган бир киши — ривоят қилди, у деди: Муовия билан Рум ўртасида аҳд бор эди. У (Муовия) уларнинг юртлари томон юриб борар эди — аҳд тугагач, уларга ғазот қилмоқчи бўлиб. Шу пайт бир киши от ёки бирзавн (юк оти) устида: «Аллаҳу Акбар, Аллаҳу Акбар! Аҳдга вафо, хиёнат эмас!» деб келиб қолди. Қарашса, у Амр ибн Абаса экан. Муовия унга одам юбориб, ундан сўради. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитганман: «Кимки ўзи билан бир қавм ўртасида аҳд бўлса, унинг муддати тугагунча ёки тенг (равишда, олдиндан огоҳлантириб) уларга аҳдни қайтариб бермагунча, ҳеч бир тугунни маҳкамламасин ва ечмасин (аҳд ҳолатини ўзгартирмасин)». Шунда Муовия (юртига) қайтди.