2869-ҳадисСунани Абу Довуд · Васият китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْمَرْوَزِيُّ، حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنِ بْنِ وَاقِدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، { إِنْ تَرَكَ خَيْرًا الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ } فَكَانَتِ الْوَصِيَّةُ كَذَلِكَ حَتَّى نَسَخَتْهَا آيَةُ الْمِيرَاثِ .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ал-Марвазий ривоят қилди, менга Али ибн Ҳусайн ибн Воқид отасидан, у Язид ан-Наҳвийдан, у Икримадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилди: «‹Агар (ўлими яқинлашганда) яхшилик (мол) қолдирса, ота-онага ва яқин қариндошларга васият қилиш (вожиб қилинди)› (ояти) бўйича васият шундай эди, токи уни мерос ояти насх қилгунча.