حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْمَهْرِيُّ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، أَخْبَرَنِي اللَّيْثُ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ صَدَقَةِ، عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رضى الله عنه قَالَ نَسَخَهَا لِي عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ هَذَا مَا كَتَبَ عَبْدُ اللَّهِ عُمَرُ فِي ثَمْغٍ فَقَصَّ مِنْ خَبَرِهِ نَحْوَ حَدِيثِ نَافِعٍ قَالَ غَيْرَ مُتَأَثِّلٍ مَالاً فَمَا عَفَا عَنْهُ مِنْ ثَمَرِهِ فَهُوَ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ - قَالَ وَسَاقَ الْقِصَّةَ - قَالَ وَإِنْ شَاءَ وَلِيُّ ثَمْغٍ اشْتَرَى مِنْ ثَمَرِهِ رَقِيقًا لِعَمَلِهِ وَكَتَبَ مُعَيْقِيبٌ وَشَهِدَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الأَرْقَمِ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ هَذَا مَا أَوْصَى بِهِ عَبْدُ اللَّهِ عُمَرُ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ إِنْ حَدَثَ بِهِ حَدَثٌ أَنَّ ثَمْغًا وَصِرْمَةَ بْنَ الأَكْوَعِ وَالْعَبْدَ الَّذِي فِيهِ وَالْمِائَةَ سَهْمٍ الَّتِي بِخَيْبَرَ وَرَقِيقَهُ الَّذِي فِيهِ وَالْمِائَةَ الَّتِي أَطْعَمَهُ مُحَمَّدٌ صلى الله عليه وسلم بِالْوَادِي تَلِيهِ حَفْصَةُ مَا عَاشَتْ ثُمَّ يَلِيهِ ذُو الرَّأْىِ مِنْ أَهْلِهَا أَنْ لاَ يُبَاعَ وَلاَ يُشْتَرَى يُنْفِقُهُ حَيْثُ رَأَى مِنَ السَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ وَذِي الْقُرْبَى وَلاَ حَرَجَ عَلَى مَنْ وَلِيَهُ إِنْ أَكَلَ أَوْ آكَلَ أَوِ اشْتَرَى رَقِيقًا مِنْهُ .
Бизга Сулаймон ибн Довуд ал-Маҳрий ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб ривоят қилди, менга ал-Лайс Яҳё ибн Саъиддан, у Умар ибн ал-Хаттоб розияллаҳу анҳунинг садақаси ҳақида хабар берди: У айтди: Уни менга Абдулҳамид ибн Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Умар ибн ал-Хаттоб кўчириб берди: «Бисмиллаҳир Раҳмонир Раҳийм. Бу Абдуллаҳ Умарнинг Самғ (ери) ҳақида ёзган нарсасидир», деб Нофиънинг ҳадисига ўхшаш хабарни қисқача баён қилди. У: «мол тўпламаган ҳолда» деди. «Унинг мевасидан ортиб қолгани эса тиланчи ва маҳрум (қолдирилган)ники бўлади», деди. (Рови) айтди: Ва у қиссани (тўлиқ) келтирди. У деди: «Агар Самғнинг васийси хоҳласа, унинг мевасидан (тушган маблағдан) ишлаш учун қул сотиб олади. Муайқиб ёзди, Абдуллаҳ ибн ал-Арқам гувоҳ бўлди: Бисмиллаҳир Раҳмонир Раҳийм. Бу мўминлар амири Абдуллаҳ Умар васият қилган нарсадир: Агар унга бирор ҳодиса (ўлим) етса, Самғ ва Сирма ибн ал-Акваъ (ери) ва ундаги қул, Хайбардаги юз улуш ва ундаги қули, ҳамда Муҳаммад соллаллаҳу алайҳи васаллам унга водийда едирган (атаб берган) юз (улуш) — барчасини Ҳафса ҳаёт экан бошқаради, сўнг унинг аҳлидан (бўлган) раъй (тадбир) эгаси бошқаради: у сотилмасин ва сотиб олинмасин, уни (васий) ўзи маъқул кўрган тарзда тиланчи, маҳрум ва қариндошларга сарфлайди. Уни бошқарган кишига ундан ейиши, (бошқаларга) едириши ёки ундан қул сотиб олишида гуноҳ йўқ.»