حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ ثَابِتٍ، حَدَّثَنِي عَلِيُّ بْنُ حُسَيْنٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ يَزِيدَ النَّحْوِيِّ، عَنْ عِكْرِمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، رضى الله عنهما قَالَ { وَالَّذِينَ عَقَدَتْ أَيْمَانُكُمْ فَآتُوهُمْ نَصِيبَهُمْ } كَانَ الرَّجُلُ يُحَالِفُ الرَّجُلَ لَيْسَ بَيْنَهُمَا نَسَبٌ فَيَرِثُ أَحَدُهُمَا الآخَرَ فَنَسَخَ ذَلِكَ الأَنْفَالُ فَقَالَ تَعَالَى { وَأُولُو الأَرْحَامِ بَعْضُهُمْ أَوْلَى بِبَعْضٍ } .
Бизга Аҳмад ибн Муҳаммад ибн Собит ривоят қилди, менга Али ибн Ҳусайн отасидан, у Язид ан-Наҳавийдан, у Икримадан, у ибн Аббос розияллаҳу анҳумодан ривоят қилди. У «Ва қасамингиз боғлаган кишиларга улушларини берингиз» (ояти ҳақида) деди: Бир киши ўрталарида насаб (қариндошлик) бўлмаган бошқа бир киши билан иттифоқ (ҳилф) боғлар, шунда улардан бири иккинчисига мерос бўларди. Сўнг буни Анфол (сураси) бекор қилди ва Аллаҳ таоло деди: «Қариндошлар (мерос борасида) бир-бирларига ҳақлироқдирлар.»