حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ زَيْدِ بْنِ أَبِي الزَّرْقَاءِ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ - أَحْسِبُهُ - عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَاتَلَ أَهْلَ خَيْبَرَ فَغَلَبَ عَلَى النَّخْلِ وَالأَرْضِ وَأَلْجَأَهُمْ إِلَى قَصْرِهِمْ فَصَالَحُوهُ عَلَى أَنَّ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الصَّفْرَاءَ وَالْبَيْضَاءَ وَالْحَلْقَةَ وَلَهُمْ مَا حَمَلَتْ رِكَابُهُمْ عَلَى أَنْ لاَ يَكْتُمُوا وَلاَ يُغَيِّبُوا شَيْئًا فَإِنْ فَعَلُوا فَلاَ ذِمَّةَ لَهُمْ وَلاَ عَهْدَ فَغَيَّبُوا مَسْكًا لِحُيَىِّ بْنِ أَخْطَبَ وَقَدْ كَانَ قُتِلَ قَبْلَ خَيْبَرَ كَانَ احْتَمَلَهُ مَعَهُ يَوْمَ بَنِي النَّضِيرِ حِينَ أُجْلِيَتِ النَّضِيرُ فِيهِ حُلِيُّهُمْ قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم لِسَعْيَةَ " أَيْنَ مَسْكُ حُيَىِّ بْنِ أَخْطَبَ " . قَالَ أَذْهَبَتْهُ الْحُرُوبُ وَالنَّفَقَاتُ . فَوَجَدُوا الْمَسْكَ فَقَتَلَ ابْنَ أَبِي الْحُقَيْقِ وَسَبَى نِسَاءَهُمْ وَذَرَارِيَّهُمْ وَأَرَادَ أَنْ يُجْلِيَهُمْ فَقَالُوا يَا مُحَمَّدُ دَعْنَا نَعْمَلْ فِي هَذِهِ الأَرْضِ وَلَنَا الشَّطْرُ مَا بَدَا لَكَ وَلَكُمُ الشَّطْرُ . وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يُعْطِي كُلَّ امْرَأَةٍ مِنْ نِسَائِهِ ثَمَانِينَ وَسْقًا مِنْ تَمْرٍ وَعِشْرِينَ وَسْقًا مِنْ شَعِيرٍ .
Бизга Ҳорун ибн Зайд ибн Абу Зарқў ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Ҳаммод ибн Салама Убайдуллаҳ ибн Умардан ривоят қилди, деди — уни шундай деб ўйлайман — Нофеъдан, у Ибн Умардан: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Хайбар аҳлига қарши жанг қилди ва хурмозорлар ҳамда ер устидан ғолиб келди ва уларни қалъаларига қистаб қўйди. Шунда улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга олтин, кумуш ва қурол-яроғ тегишли бўлиши, уларга эса туялари кўтара олган нарсалар бўлиши шарти билан — ҳеч нарсани яширмаслик ва беркитмаслик шарти билан — сулҳ туздилар. Агар шундай қилсалар, уларга зиммат ҳам, аҳд ҳам йўқ эди. Улар Ҳуяй ибн Ахтабнинг бир тери халтасини яширдилар — у Хайбардан олдин ўлдирилган эди, уни Бану Назир куни, Назир кўчирилганда олиб келган эди, унда уларнинг тақинчоқлари бор эди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Саъяга: «Ҳуяй ибн Ахтабнинг тери халтаси қаерда?» дедилар. У: «Уни урушлар ва харажатлар тугатиб юборди» деди. Улар халтани топдилар. Шунда у Ибн Абул Ҳуқайқни ўлдирди, уларнинг аёллари ва болаларини асир олди ва уларни кўчирмоқчи бўлди. Улар: «Эй Муҳаммад, бизни бу ерда ишлашга қўй, бизга сенга раво бўлган ярми, сизларга ҳам ярми» дедилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам аёлларидан ҳар бирига саксон васқ хурмо ва йигирма васқ арпа берар эди.