حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ، أَخْبَرَنَا شُعْبَةُ، عَنِ الْحَكَمِ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نَافِعٍ، عَنْ عَلِيٍّ، قَالَ مَا مِنْ رَجُلٍ يَعُودُ مَرِيضًا مُمْسِيًا إِلاَّ خَرَجَ مَعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ حَتَّى يُصْبِحَ وَكَانَ لَهُ خَرِيفٌ فِي الْجَنَّةِ وَمَنْ أَتَاهُ مُصْبِحًا خَرَجَ مَعَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ يَسْتَغْفِرُونَ لَهُ حَتَّى يُمْسِيَ وَكَانَ لَهُ خَرِيفٌ فِي الْجَنَّةِ .
Бизга Муҳаммад ибн Касир ривоят қилди, бизга Шуъба Ҳакамдан, у Абдуллаҳ ибн Нофиъдан, у Алидан ривоят қилди. У деди: Бир киши кечқурун бир касални бориб кўрса, у билан бирга етмиш минг малоика чиқиб, токи тонггача унга истиғфор (мағфират тилаб дуо) қилади ва у учун жаннатда бир кузги (боғ) бўлади. Ким эрта тонгда унинг олдига келса, у билан бирга етмиш минг малоика чиқиб, токи кечгача унга истиғфор қилади ва у учун жаннатда бир кузги (боғ) бўлади.