حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا مَكِّيُّ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا الْجُعَيْدُ، عَنْ عَائِشَةَ بِنْتِ سَعْدٍ، أَنَّ أَبَاهَا، قَالَ اشْتَكَيْتُ بِمَكَّةَ فَجَاءَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يَعُودُنِي وَوَضَعَ يَدَهُ عَلَى جَبْهَتِي ثُمَّ مَسَحَ صَدْرِي وَبَطْنِي ثُمَّ قَالَ " اللَّهُمَّ اشْفِ سَعْدًا وَأَتْمِمْ لَهُ هِجْرَتَهُ " .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Маккий ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Жуъайд Оиша бинт Саъддан ривоят қилдики, унинг отаси шундай деди: Мен Маккада касал бўлдим, шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мени бориб кўргани келдилар ва қўлларини пешонамга қўйдилар, сўнг кўкрагимни ва қорнимни силадилар, сўнг: «Эй Аллаҳ, Саъдга шифо бер ва унинг ҳижратини унга тўлиқ қил (мукаммал эт)» дедилар.