حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ مَا حَجَبَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ أَسْلَمْتُ، وَلاَ رَآنِي إِلاَّ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِي. وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ أَنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ، فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ".
Ибн Нумайр, Ибн Идрисдан, у Исмоилдан, у Қайсдан, у Жарирдан ривоят қилади: У: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мен исломга кирганимдан бери мени (ҳузурларига киришдан) тўсмадилар, ва мени кўрганларида фақат юзимга табассум қилдилар. Мен у кишига: Мен отлар устида (маҳкам) тура олмайман, деб шикоят қилдим, у киши қўллари билан кўкрагимга урдилар ва: «Аллаҳим, уни собит қил, уни ҳидоят қилувчи, ҳидоят топган қил» дедилар.