حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ إِسْمَاعِيلَ، عَنْ قَيْسٍ، عَنْ جَرِيرٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ مَا حَجَبَنِي النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مُنْذُ أَسْلَمْتُ، وَلاَ رَآنِي إِلاَّ تَبَسَّمَ فِي وَجْهِي. وَلَقَدْ شَكَوْتُ إِلَيْهِ إِنِّي لاَ أَثْبُتُ عَلَى الْخَيْلِ. فَضَرَبَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ " اللَّهُمَّ ثَبِّتْهُ وَاجْعَلْهُ هَادِيًا مَهْدِيًّا ".
Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр менга айтди, Ибн Идрис бизга айтди, Исмоилдан, Қайсдан, Жарир розияллаҳу анҳудан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам мен мусулмон бўлганимдан бери мени (олдига киришдан) тўсмади, мени кўрса, албатта юзимга табассум қилди. Мен унга: «Мен отда барқарор тура олмайман», деб шикоят қилдим. Шунда у қўли билан кўкрагимга урди ва: «Аллаҳим, уни собит қил, уни ҳидоят қилувчи ва ҳидоят топган қил», деди.