حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، أَخْبَرَنَا عَطَاءُ بْنُ السَّائِبِ، عَنْ أَبِي يَحْيَى، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، : أَنَّ رَجُلَيْنِ، اخْتَصَمَا إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم الطَّالِبَ الْبَيِّنَةَ، فَلَمْ تَكُنْ لَهُ بَيِّنَةٌ فَاسْتَحْلَفَ الْمَطْلُوبَ فَحَلَفَ بِاللَّهِ الَّذِي لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم : " بَلَى قَدْ فَعَلْتَ، وَلَكِنْ قَدْ غُفِرَ لَكَ بِإِخْلاَصِ قَوْلِ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : يُرَادُ مِنْ هَذَا الْحَدِيثِ أَنَّهُ لَمْ يَأْمُرْهُ بِالْكَفَّارَةِ .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод ривоят қилди, бизга Ато ибн Соиб Абу Яҳёдан, у Ибн Аббосдан хабар бердики, икки киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига даъволашиб келди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам даъвогардан далил сўради, унда далил йўқ эди. Сўнг (гуноҳкор деб) даъво қилингандан қасам ичирди. У эса: Ўзидан ўзга илоҳ бўлмаган Аллаҳ билан (қасамки), деб қасам ичди. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ҳа, сен (уни) қилгансан, лекин ‹Ла илаҳа иллаллаҳ› сўзини ихлос билан айтганинг сабабли сенга мағфират қилинди» деди. Абу Довуд айтди: Бу ҳадисдан мурод шуки, у (Пайғамбар) унга каффоратни буюрмади.