حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنْ شُعْبَةَ، حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ سُلَيْمَانَ، - مِنْ وَلَدِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ - عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبَانَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ ثَابِتٍ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " نَضَّرَ اللَّهُ امْرَأً سَمِعَ مِنَّا حَدِيثًا فَحَفِظَهُ حَتَّى يُبَلِّغَهُ فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْهُ وَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ لَيْسَ بِفَقِيهٍ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё Шуъбадан ривоят қилди, менга Умар ибн Сулаймон — Умар ибн ал-Хаттобнинг авлодларидан — Абдурраҳмон ибн Абондан, у ўз отасидан, у Зайд ибн Собитдан ривоят қилди. У айтди: мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деяётганларини эшитдим: «Аллаҳ биздан бир ҳадис эшитиб, уни бошқаларга етказгунча ёдлаган кишини хушвақт қилсин. Зеро, қанча фиқҳ ташувчи бор ўзидан кўра фақиҳроқ кишига, қанча фиқҳ ташувчи бор ўзи фақиҳ бўлмаган».