حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ النَّيْسَابُورِيُّ، حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ عُمَرَ الصَّنْعَانِيُّ، قَالَ سَمِعْتُ النُّعْمَانَ، يَقُولُ عَنْ طَاوُسٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " كُلُّ مُخَمِّرٍ خَمْرٌ وَكُلُّ مُسْكِرٍ حَرَامٌ وَمَنْ شَرِبَ مُسْكِرًا بُخِسَتْ صَلاَتُهُ أَرْبَعِينَ صَبَاحًا فَإِنْ تَابَ تَابَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَإِنْ عَادَ الرَّابِعَةَ كَانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ يَسْقِيَهُ مِنْ طِينَةِ الْخَبَالِ " . قِيلَ وَمَا طِينَةُ الْخَبَالِ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ " صَدِيدُ أَهْلِ النَّارِ وَمَنْ سَقَاهُ صَغِيرًا لاَ يَعْرِفُ حَلاَلَهُ مِنْ حَرَامِهِ كَانَ حَقًّا عَلَى اللَّهِ أَنْ يَسْقِيَهُ مِنْ طِينَةِ الْخَبَالِ "
Бизга Муҳаммад ибн Рофиъ ан-Найсобурий, унга Иброҳим ибн Умар ас-Санъоний ҳадис айтди, у: «Нуъмондан эшитдим, у Товусдан, у Ибн Аббосдан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди» деди. У: «Ҳар бир ачитиб маст қилувчи нарса хамрдир ва ҳар бир маст қилувчи нарса ҳаромдир. Ким маст қилувчи нарсани ичса, қирқ кунга намози қабул бўлмайди. Бас, агар тавба қилса, Аллаҳ унинг тавбасини қабул қилади. Агар тўртинчи марта қайтса, Аллаҳ уни хаболнинг лойқасидан ичириши ҳақ бўлади» деди. «Эй Расулуллаҳ, хаболнинг лойқаси нима?» дейилди. У: «Дўзах аҳлининг йириғидир. Ким ҳалолини ҳаромидан ажрата олмайдиган кичик болага уни ичирса, Аллаҳ уни хаболнинг лойқасидан ичириши ҳақ бўлади» деди.