حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ، عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ عَطَاءٍ، وَإِسْمَاعِيلَ بْنِ أَبِي خَالِدٍ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ عَطَاءٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَجُلاً، أَعْتَقَ غُلاَمًا لَهُ عَنْ دُبُرٍ مِنْهُ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ مَالٌ غَيْرُهُ فَأَمَرَ بِهِ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَبِيعَ بِسَبْعِمِائَةٍ أَوْ بِتِسْعِمِائَةٍ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал ривоят қилди, бизга Ҳушайм Абдулмалик ибн Абу Сулаймондан, у Ато ва Исмоил ибн Абу Холиддан, у Салама ибн Куҳайлдан, у Атодан, у Жобир ибн Абдуллаҳдан ривоят қилдики: Бир киши ўз ғуломини мудаббар қилиб (ўлимидан кейин озод бўладиган қилиб) озод қилди, ундан бошқа моли йўқ эди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам буюриб, у (ғулом) етти юз ёки тўққиз юз (дирҳам)га сотилди.