حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، قَالَ أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ عَطَاءٍ، أَنَّ مَوْلًى، لاِبْنِ الأَسْقَعِ - رَجُلَ صِدْقٍ - أَخْبَرَهُ عَنِ ابْنِ الأَسْقَعِ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم جَاءَهُمْ فِي صُفَّةِ الْمُهَاجِرِينَ فَسَأَلَهُ إِنْسَانٌ أَىُّ آيَةٍ فِي الْقُرْآنِ أَعْظَمُ قَالَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " { اللَّهُ لاَ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ } " .
Бизга Муҳаммад ибн Ийсо ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Журайждан ривоят қилди. У деди: Менга Умар ибн Ато хабар бердики, ибнул-Асқаънинг мавлоси — рост сўзли киши — унга ибнул-Асқаъдан хабар берди. У уни шундай деяётганини эшитди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларнинг олдига муҳожирларнинг суффасига келди. Бир киши ундан: «Қуръандаги қайси оят энг буюкдир?» деб сўради. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Аллаҳу ла илаҳа илла ҳувал-ҳайюл-қойюм, ла таъхузуҳу синатун вала навм» (Аятул-Курсий) деди.