حَدَّثَنَا ابْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنِي أَبِي، - قَالَ ابْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ وَقَرَأْتُ فِي أَصْلِ إِسْمَاعِيلَ - قَالَ حَدَّثَنِي ضَمْضَمٌ - يَعْنِي ابْنَ زُرْعَةَ - عَنْ شُرَيْحِ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ حَبِيبِ بْنِ عُبَيْدٍ عَنْ حُرَيْثِ بْنِ الأَبَحِّ السَّلِيحِيِّ أَنَّ امْرَأَةً مِنْ بَنِي أَسَدٍ قَالَتْ كُنْتُ يَوْمًا عِنْدَ زَيْنَبَ امْرَأَةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَنَحْنُ نَصْبُغُ ثِيَابًا لَهَا بِمَغْرَةٍ فَبَيْنَا نَحْنُ كَذَلِكَ إِذْ طَلَعَ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَلَمَّا رَأَى الْمَغْرَةَ رَجَعَ فَلَمَّا رَأَتْ ذَلِكَ زَيْنَبُ عَلِمَتْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ كَرِهَ مَا فَعَلَتْ فَأَخَذَتْ فَغَسَلَتْ ثِيَابَهَا وَوَارَتْ كُلَّ حُمْرَةٍ ثُمَّ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجَعَ فَاطَّلَعَ فَلَمَّا لَمْ يَرَ شَيْئًا دَخَلَ .
Бизга Ибн Авф ат-Тоий, унга Муҳаммад ибн Исмоил, менга отам ривоят қилди — Ибн Авф ат-Тоий деди: Мен Исмоилнинг асл (қўлёзма)сида ўқидим — у деди: Менга Замзам — яъни Ибн Зуръа — Шурайҳ ибн Убайддан, у Ҳабиб ибн Убайддан, у Ҳурайс ибн ал-Абаҳҳ ас-Салиҳийдан ривоят қилдики, Бану Асаддан бир аёл деди: Бир куни Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг аёли Зайнабнинг ҳузурида эдим, биз унинг кийимларини мағра (қизил тупроқ бўёғи) билан бўяётган эдик. Биз шу ҳолатда турганимизда, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам олдимизга чиқиб келди. Мағрани кўргач, қайтиб кетди. Зайнаб буни кўриб, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам улар қилган ишни ёқтирмаганини билди. Бас, кийимларини ювиб, барча қизилликни яширди. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам қайтиб келиб, мўралади ва ҳеч нарса кўрмагач, кирди.