حَدَّثَنَا ابْنُ السَّرْحِ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ أُسَامَةَ، عَنْ أَبَانَ بْنِ صَالِحٍ، عَنْ مُجَاهِدِ بْنِ جَبْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، قَالَ لُعِنَتِ الْوَاصِلَةُ وَالْمُسْتَوْصِلَةُ وَالنَّامِصَةُ وَالْمُتَنَمِّصَةُ وَالْوَاشِمَةُ وَالْمُسْتَوْشِمَةُ مِنْ غَيْرِ دَاءٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ وَتَفْسِيرُ الْوَاصِلَةِ الَّتِي تَصِلُ الشَّعْرَ بِشَعْرِ النِّسَاءِ وَالْمُسْتَوْصِلَةُ الْمَعْمُولُ بِهَا وَالنَّامِصَةُ الَّتِي تَنْقُشُ الْحَاجِبَ حَتَّى تَرِقَّهُ وَالْمُتَنَمِّصَةُ الْمَعْمُولُ بِهَا وَالْوَاشِمَةُ الَّتِي تَجْعَلُ الْخِيلاَنَ فِي وَجْهِهَا بِكُحْلٍ أَوْ مِدَادٍ وَالْمُسْتَوْشِمَةُ الْمَعْمُولُ بِهَا .
Бизга ибн ас-Сарҳ ривоят қилди, бизга ибн Ваҳб Усомадан, у Абон ибн Солиҳдан, у Мужоҳид ибн Жабрдан, у ибн Аббосдан ривоят қилди. У деди: Соч уловчи ва улашни сўровчи, қош юлувчи ва қошларини юлдирувчи, тату босувчи ва тату бостирувчи аёллар — касаллик бўлмасдан (шундай қилганлари учун) лаънатландилар. Абу Довуд деди: Восила (соч уловчи)нинг тафсири — сочни аёллар сочи билан уловчи (аёл)дир, муставсила эса шу амал қилдирилувчидир; номиса — қошни сийраклатиб қадар тировчи (аёл)дир, мутанаммиса шу амал қилдирилувчидир; вошима — юзига сурма ёки сиёҳ билан холлар қилувчи (аёл)дир, муставшима шу амал қилдирилувчидир.