468-ҳадисСунани Абу Довуд · Намоз китоби
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عُمَيْسٍ، عُتْبَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَامِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ، عَنْ رَجُلٍ، مِنْ بَنِي زُرَيْقٍ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِنَحْوِهِ زَادَ " ثُمَّ لْيَقْعُدْ بَعْدُ إِنْ شَاءَ أَوْ لِيَذْهَبْ لِحَاجَتِهِ " .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абдулвоҳид ибн Зиёд ривоят қилди, бизга Абу Умайс Утба ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у Омир ибн Абдуллаҳ ибн Зубайрдан, у Бану Зурайқдан бўлган бир кишидан, у Абу Қатодадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунга ўхшаш ривоят қилди ва шуни қўшди: «Сўнг хоҳласа, кейин ўтирсин ёки ҳожати учун кетсин».