حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا شَبَابَةُ بْنُ سَوَّارٍ، عَنْ نُعَيْمِ بْنِ حَكِيمٍ، عَنْ أَبِي مَرْيَمَ، قَالَ : إِنْ كَانَ ذَلِكَ الْمُخْدَجَ لَمَعَنَا يَوْمَئِذٍ فِي الْمَسْجِدِ نُجَالِسُهُ بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ، وَكَانَ فَقِيرًا وَرَأَيْتُهُ مَعَ الْمَسَاكِينِ يَشْهَدُ طَعَامَ عَلِيٍّ عَلَيْهِ السَّلاَمُ مَعَ النَّاسِ وَقَدْ كَسَوْتُهُ بُرْنُسًا لِي . قَالَ أَبُو مَرْيَمَ : وَكَانَ الْمُخْدَجُ يُسَمَّى نَافِعًا ذَا الثُّدَيَّةِ، وَكَانَ فِي يَدِهِ مِثْلُ ثَدْىِ الْمَرْأَةِ عَلَى رَأْسِهِ حَلَمَةٌ مِثْلُ حَلَمَةِ الثَّدْىِ عَلَيْهِ شُعَيْرَاتٌ مِثْلُ سِبَالَةِ السِّنَّوْرِ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ : وَهُوَ عِنْدَ النَّاسِ اسْمُهُ حَرْقُوسُ .
Бизга Бишр ибн Холид ривоят қилди, бизга Шабаба ибн Саввор, Нуъайм ибн Ҳакимдан, у Абу Марямдан ривоят қилди, у деди: Ўша майиб (қўлли) киши ўша куни биз билан масжидда эди. Биз у билан кечаю кундуз бирга ўтирардик. У фақир эди ва мен уни мискинлар билан бирга Али алайҳиссаломнинг таомида одамлар билан ҳозир бўлганини кўрдим. Мен унга ўзимнинг бир бурнусимни (бошли кийим) кийдирган эдим. Абу Марям деди: Ўша майиб (қўлли) Нофиъ Зус-Судайя деб аталарди. Унинг қўлида аёлнинг эмчаги каби нарса бор эди, унинг бошида эмчак сўрғичи каби сўрғич бўлиб, унда мушукнинг мўйлови каби тукчалар бор эди. Абу Довуд деди: У одамлар наздида исми Ҳарқус деб аталарди.