حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ قُلْتُ أَرَأَيْتَ تَوَضُّؤَ ابْنِ عُمَرَ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ عَمَّ ذَاكَ فَقَالَ حَدَّثَتْنِيهِ أَسْمَاءُ بِنْتُ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي عَامِرٍ حَدَّثَهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُمِرَ بِالْوُضُوءِ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ فَلَمَّا شَقَّ ذَلِكَ عَلَيْهِ أُمِرَ بِالسِّوَاكِ لِكُلِّ صَلاَةٍ فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَرَى أَنَّ بِهِ قُوَّةً فَكَانَ لاَ يَدَعُ الْوُضُوءَ لِكُلِّ صَلاَةٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ رَوَاهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Авф ат-Тоий ҳадис айтди, бизга Аҳмад ибн Холид ҳадис айтди, бизга Муҳаммад ибн Ишоқ, Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббондан, у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Умардан ҳадис айтди. У деди: Мен: «Ибн Умарнинг ҳар намозга, таҳоратли ҳам, таҳоратсиз ҳам бўлса таҳорат қилиши нима сабабдан?» дедим. У деди: Буни менга Асмо бинт Зайд ибн ал-Хаттоб ҳадис қилиб айтди, Абдуллаҳ ибн Ҳанзала ибн Абу Омир унга ҳадис қилиб айтибдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар намозга, таҳоратли ҳам, таҳоратсиз ҳам бўлса таҳорат қилишга буюрилган эдилар. Бу унга оғирлик қилганда, ҳар намозга мисвок ишлатишга буюрилдилар. Ибн Умар ўзида қувват борлигини кўрар эди, шунинг учун ҳар намозга таҳоратни тарк қилмас эди. Абу Довуд деди: Иброҳим ибн Саъд уни Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилиб, «Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ» деди.