حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، يَرْفَعُهُ قَالَ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ، عَلَى الْمُؤْمِنِينَ لأَمَرْتُهُمْ بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ وَبِالسِّوَاكِ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ " .
Бизга Қутайба ибн Саид, Суфёндан, у Абу Зиноддан, у ал-Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан, уни марфуъ қилиб ҳадис айтди. Дедилар: «Агар мўминларга машаққат бўлмаганида эди, уларни хуфтон намозини кечиктиришга ва ҳар намоз олдидан мисвок ишлатишга буюрар эдим».
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى، أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ، عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ، قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " لَوْلاَ أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لأَمَرْتُهُمْ بِالسِّوَاكِ عِنْدَ كُلِّ صَلاَةٍ " . قَالَ أَبُو سَلَمَةَ فَرَأَيْتُ زَيْدًا يَجْلِسُ فِي الْمَسْجِدِ وَإِنَّ السِّوَاكَ مِنْ أُذُنِهِ مَوْضِعُ الْقَلَمِ مِنْ أُذُنِ الْكَاتِبِ فَكُلَّمَا قَامَ إِلَى الصَّلاَةِ اسْتَاكَ .
Бизга Иброҳим ибн Мусо ҳадис айтди, бизга Исо ибн Юнус хабар берди, бизга Муҳаммад ибн Ишоқ, Муҳаммад ибн Иброҳим ат-Таймийдан, у Абу Салама ибн Абдурраҳмондан, у Зайд ибн Холид ал-Жуҳанийдан ҳадис айтди. У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитдим: «Агар умматимга машаққат бўлмаганида эди, уларни ҳар намоз олдидан мисвок ишлатишга буюрар эдим». Абу Салама деди: Мен Зайдни масжидда ўтирганини кўрдим, мисвок унинг қулоғида худди котибнинг қулоғидаги қалам ўрнида эди. У ҳар намозга турганида мисвок ишлатар эди.
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ، حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ، قَالَ قُلْتُ أَرَأَيْتَ تَوَضُّؤَ ابْنِ عُمَرَ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ عَمَّ ذَاكَ فَقَالَ حَدَّثَتْنِيهِ أَسْمَاءُ بِنْتُ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي عَامِرٍ حَدَّثَهَا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أُمِرَ بِالْوُضُوءِ لِكُلِّ صَلاَةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ فَلَمَّا شَقَّ ذَلِكَ عَلَيْهِ أُمِرَ بِالسِّوَاكِ لِكُلِّ صَلاَةٍ فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَرَى أَنَّ بِهِ قُوَّةً فَكَانَ لاَ يَدَعُ الْوُضُوءَ لِكُلِّ صَلاَةٍ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ رَوَاهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ .
Бизга Муҳаммад ибн Авф ат-Тоий ҳадис айтди, бизга Аҳмад ибн Холид ҳадис айтди, бизга Муҳаммад ибн Ишоқ, Муҳаммад ибн Яҳё ибн Ҳаббондан, у Абдуллаҳ ибн Абдуллаҳ ибн Умардан ҳадис айтди. У деди: Мен: «Ибн Умарнинг ҳар намозга, таҳоратли ҳам, таҳоратсиз ҳам бўлса таҳорат қилиши нима сабабдан?» дедим. У деди: Буни менга Асмо бинт Зайд ибн ал-Хаттоб ҳадис қилиб айтди, Абдуллаҳ ибн Ҳанзала ибн Абу Омир унга ҳадис қилиб айтибдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳар намозга, таҳоратли ҳам, таҳоратсиз ҳам бўлса таҳорат қилишга буюрилган эдилар. Бу унга оғирлик қилганда, ҳар намозга мисвок ишлатишга буюрилдилар. Ибн Умар ўзида қувват борлигини кўрар эди, шунинг учун ҳар намозга таҳоратни тарк қилмас эди. Абу Довуд деди: Иброҳим ибн Саъд уни Муҳаммад ибн Ишоқдан ривоят қилиб, «Убайдуллаҳ ибн Абдуллаҳ» деди.