حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " تُفْتَحُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ كُلَّ يَوْمِ اثْنَيْنِ وَخَمِيسٍ فَيُغْفَرُ فِي ذَلِكَ الْيَوْمَيْنِ لِكُلِّ عَبْدٍ لاَ يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا إِلاَّ مَنْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ أَخِيهِ شَحْنَاءُ فَيُقَالُ أَنْظِرُوا هَذَيْنِ حَتَّى يَصْطَلِحَا " . قَالَ أَبُو دَاوُدَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم هَجَرَ بَعْضَ نِسَائِهِ أَرْبَعِينَ يَوْمًا وَابْنُ عُمَرَ هَجَرَ ابْنًا لَهُ إِلَى أَنْ مَاتَ . قَالَ أَبُو دَاوُدَ إِذَا كَانَتِ الْهِجْرَةُ لِلَّهِ فَلَيْسَ مِنْ هَذَا بِشَىْءٍ وَإِنَّ عُمَرَ بْنَ عَبْدِ الْعَزِيزِ غَطَّى وَجْهَهُ عَنْ رَجُلٍ .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Абу Авона, у Суҳайл ибн Аби Солиҳдан, у отасидан, у Абу Ҳурайрадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди. У дедилар: «Жаннат эшиклари ҳар душанба ва пайшанба куни очилади. Ўша икки кунда Аллаҳга ҳеч нарсани шерик қилмайдиган ҳар бир бандага мағфират қилинади, бирор биродари билан орасида адоват бўлган кишидан бошқа. Шунда: ‹Бу икковини тўхтатиб туринглар, токи ярашгунча›, дейилади», дедилар. Абу Довуд деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам баъзи хотинларини қирқ кун тарк этдилар, Ибн Умар эса ўғлини вафот этгунича тарк этди. Абу Довуд деди: Агар тарк этиш Аллаҳ учун бўлса, бундан (яъни ман қилинган тарк этишдан) ҳеч нарса эмасдир. Ва албатта Умар ибн Абдулазиз бир кишидан юзини ёпди (ундан юз ўгирди).