4936-ҳадисСунани Абу Довуд · Одоб китоби
حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ خَالِدٍ، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ، بِإِسْنَادِهِ فِي هَذَا الْحَدِيثِ قَالَتْ وَأَنَا عَلَى الأُرْجُوحَةِ، وَمَعِي، صَوَاحِبَاتِي فَأَدْخَلْنَنِي بَيْتًا فَإِذَا نِسْوَةٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَقُلْنَ عَلَى الْخَيْرِ وَالْبَرَكَةِ .
Бизга Бишр ибн Холид ривоят қилди, бизга Абу Усома хабар берди, бизга Ҳишом ибн Урва ўз исноди ила шу ҳадис ҳақида ривоят қилди. У (Оиша) деди: Мен салинчакда эдим ва дугоналарим мен билан бирга эди. Улар мени бир уйга киритдилар, унда ансорлардан аёллар бор эди. Улар: «Яхшилик ва баракат ила», дедилар.