حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ بْنِ غَانِمٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ زِيَادٍ، - يَعْنِي الإِفْرِيقِيَّ - أَنَّهُ سَمِعَ زِيَادَ بْنَ نُعَيْمٍ الْحَضْرَمِيَّ، أَنَّهُ سَمِعَ زِيَادَ بْنَ الْحَارِثِ الصُّدَائِيَّ، قَالَ لَمَّا كَانَ أَوَّلُ أَذَانِ الصُّبْحِ أَمَرَنِي - يَعْنِي النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم - فَأَذَّنْتُ فَجَعَلْتُ أَقُولُ أُقِيمُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَجَعَلَ يَنْظُرُ إِلَى نَاحِيَةِ الْمَشْرِقِ إِلَى الْفَجْرِ فَيَقُولُ " لاَ " . حَتَّى إِذَا طَلَعَ الْفَجْرُ نَزَلَ فَبَرَزَ ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَىَّ وَقَدْ تَلاَحَقَ أَصْحَابُهُ - يَعْنِي فَتَوَضَّأَ - فَأَرَادَ بِلاَلٌ أَنْ يُقِيمَ فَقَالَ لَهُ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ أَخَا صُدَاءٍ هُوَ أَذَّنَ وَمَنْ أَذَّنَ فَهُوَ يُقِيمُ " . قَالَ فَأَقَمْتُ .
Бизга Абдуллаҳ ибн Маслама ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Умар ибн Ғоним Абдурраҳмон ибн Зиёддан — яъни ал-Ифриқий — ривоят қилдики, у Зиёд ибн Нуайм ал-Ҳазрамийдан эшитди, у Зиёд ибн ал-Ҳорис ас-Судоийдан эшитди. У деди: Субҳнинг биринчи азони бўлганида, у — яъни Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — менга буюрдилар, мен азон айтдим ва: Иқомат айтайми, эй Расулуллаҳ? дея бошладим. У эса машриқ томонга, тонгга қараб: «Йўқ» дер эдилар. Ниҳоят тонг отганда тушиб, ҳожат чиқардилар, сўнг менга қайтдилар ва саҳобалари бир-бирларига қўшилган эдилар — яъни таҳорат олдилар. Билол иқомат айтмоқчи бўлди. Аллаҳнинг Набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Албатта Судо биродари азон айтди, ким азон айтса, ўша иқомат айтади». У деди: Мен иқомат айтдим.