حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ طَلْحَةَ، عَنْ هُزَيْلٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ - قَالَ عُثْمَانُ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ - فَوَقَفَ عَلَى بَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَأْذِنُ فَقَامَ عَلَى الْبَابِ - قَالَ عُثْمَانُ مُسْتَقْبِلَ الْبَابِ - فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَكَذَا عَنْكَ أَوْ هَكَذَا فَإِنَّمَا الاِسْتِئْذَانُ مِنَ النَّظَرِ " .
Бизга Усмон ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Жарийр ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Ҳафс ал-Аъмашдан, у Талҳадан, у Ҳузайлдан ривоят қилди. У деди: Бир киши келди — Усмон деди: У Саъд ибн Аби Ваққос эди — ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг эшиклари олдида изн сўраб тўхтади, эшик олдида турди — Усмон деди: эшикка рўбарў турди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Мана бундай ёки мана бундай нари тур, зеро изн сўраш (фақат) қарашдан (сақланиш) учундир».