حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ رَجُلاً، اطَّلَعَ مِنْ بَعْضِ حُجَرِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَامَ إِلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم بِمِشْقَصٍ أَوْ مَشَاقِصَ - قَالَ - فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْتِلُهُ لِيَطْعُنَهُ .
Бизга Муҳаммад ибн Убайд ривоят қилди, бизга Ҳаммод Убайдуллаҳ ибн Аби Бакрдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилди. Бир киши Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ҳужраларидан бирининг ичига (мўралаб) қаради. Шунда Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам унга қарата бир пайконли (учи ўткир) ўқ ёки ўқлар билан турдилар. У (рови) деди: Гўё мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг унга сездирмай яқинлашиб, санчмоқчи бўлиб турганларига қараб тургандай бўламан.
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا حَمَّادٌ، عَنْ سُهَيْلٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَنِ اطَّلَعَ فِي دَارِ قَوْمٍ بِغَيْرِ إِذْنِهِمْ فَفَقَأُوا عَيْنَهُ فَقَدْ هَدَرَتْ عَيْنُهُ " .
Бизга Мусо ибн Исмоил ривоят қилди, бизга Ҳаммод Суҳайлдан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Бизга Абу Ҳурайра ривоят қилди, у Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитган: «Ким бир қавмнинг уйига уларнинг изнисиз (мўралаб) қараса, улар эса унинг кўзини кўр қилсалар, унинг кўзи (қони) беҳуда кетган бўлади (ҳеч нарса тўланмайди)».
حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْمُؤَذِّنُ، حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ سُلَيْمَانَ، - يَعْنِي ابْنَ بِلاَلٍ - عَنْ كَثِيرٍ، عَنْ وَلِيدٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " إِذَا دَخَلَ الْبَصَرُ فَلاَ إِذْنَ " .
Бизга Робиъ ибн Сулаймон ал-Муъаззин ривоят қилди, бизга Ибн Ваҳб Сулаймондан — яъни ибн Билол — у Касийрдан, у Валиддан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Кўз (ичкарига) кириб бўлгач, энди изн (сўрашнинг маъноси) йўқ».
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، ح وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا حَفْصٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ طَلْحَةَ، عَنْ هُزَيْلٍ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ - قَالَ عُثْمَانُ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ - فَوَقَفَ عَلَى بَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَسْتَأْذِنُ فَقَامَ عَلَى الْبَابِ - قَالَ عُثْمَانُ مُسْتَقْبِلَ الْبَابِ - فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " هَكَذَا عَنْكَ أَوْ هَكَذَا فَإِنَّمَا الاِسْتِئْذَانُ مِنَ النَّظَرِ " .
Бизга Усмон ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Жарийр ривоят қилди, (ҳ) ва бизга Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилди, бизга Ҳафс ал-Аъмашдан, у Талҳадан, у Ҳузайлдан ривоят қилди. У деди: Бир киши келди — Усмон деди: У Саъд ибн Аби Ваққос эди — ва Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг эшиклари олдида изн сўраб тўхтади, эшик олдида турди — Усмон деди: эшикка рўбарў турди. Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Мана бундай ёки мана бундай нари тур, зеро изн сўраш (фақат) қарашдан (сақланиш) учундир».
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، حَدَّثَنَا أَبُو دَاوُدَ الْحَفَرِيُّ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ طَلْحَةَ بْنِ مُصَرِّفٍ، عَنْ رَجُلٍ، عَنْ سَعْدٍ، نَحْوَهُ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Ҳорун ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, бизга Абу Довуд ал-Ҳафарий Суфёндан, у ал-Аъмашдан, у Талҳа ибн Мусаррифдан, у бир кишидан, у Саъддан, шунга ўхшашини Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилди.