حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ، أَخْبَرَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، عَنْ عُثْمَانَ بْنِ أَبِي سُلَيْمَانَ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ حُبْشِيٍّ، قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ قَطَعَ سِدْرَةً صَوَّبَ اللَّهُ رَأْسَهُ فِي النَّارِ " . سُئِلَ أَبُو دَاوُدَ عَنْ مَعْنَى هَذَا الْحَدِيثِ فَقَالَ هَذَا الْحَدِيثُ مُخْتَصَرٌ يَعْنِي مَنْ قَطَعَ سِدْرَةً فِي فَلاَةٍ يَسْتَظِلُّ بِهَا ابْنُ السَّبِيلِ وَالْبَهَائِمُ عَبَثًا وَظُلْمًا بِغَيْرِ حَقٍّ يَكُونُ لَهُ فِيهَا صَوَّبَ اللَّهُ رَأْسَهُ فِي النَّارِ .
Бизга Наср ибн Алий ривоят қилди: Бизга Абу Усома хабар берди: У Ибн Журайждан, у Усмон ибн Абу Сулаймондан, у Саъид ибн Муҳаммад ибн Жубайр ибн Мутъимдан, у Абдуллаҳ ибн Ҳубшийдан (ривоят қилди). У айтди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Ким сидр дарахтини кесса, Аллаҳ унинг бошини дўзахга тиқади» дедилар. Абу Довуддан бу ҳадиснинг маъноси ҳақида сўралганда, у айтди: Бу ҳадис қисқартирилган, яъни: Ким чўлда йўловчи ва ҳайвонлар сояланадиган сидр дарахтини беҳуда ва зулм билан, унда ҳеч қандай ҳаққи бўлмаган ҳолда кесса, Аллаҳ унинг бошини дўзахга тиқади.