660-ҳадисСунани Абу Довуд · Намоз китоби
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ، حَدَّثَنَا بِشْرٌ، - يَعْنِي ابْنَ الْمُفَضَّلِ - حَدَّثَنَا غَالِبٌ الْقَطَّانُ، عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، قَالَ كُنَّا نُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي شِدَّةِ الْحَرِّ فَإِذَا لَمْ يَسْتَطِعْ أَحَدُنَا أَنْ يُمَكِّنَ وَجْهَهُ مِنَ الأَرْضِ بَسَطَ ثَوْبَهُ فَسَجَدَ عَلَيْهِ .
Бизга Аҳмад ибн Ҳанбал, бизга Бишр — яъни Ибн ал-Муфаззал — бизга Ғолиб ал-Қаттон, Бакр ибн Абдуллаҳдан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилдики, у деди: Биз Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан бирга қаттиқ жазирамада намоз ўқир эдик. Агар бирортамиз юзини ерга қўйишга қодир бўлмаса, кийимини ёзиб, унинг устига сажда қиларди.