حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ، حَدَّثَنَا يَحْيَى، عَنِ ابْنِ أَبِي ذِئْبٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ سَمْعَانَ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلاَةِ رَفَعَ يَدَيْهِ مَدًّا .
Бизга Мусаддад ривоят қилди, бизга Яҳё ибн Абу Зиъбъдан, у Саъийд ибн Самъонъдан, у Абу Ҳурайраъдан ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам намозга кирганларида қўлларини чўзиб кўтарардилар.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
ки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам дуо қилиб қўлларини кўтарганларида, қўллари билан юзларини сийпардилар.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳожатхонага кирганларида узукларини ечиб қўяр эдилар.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг соч ажроқларида хушбўй (атир)нинг ярқираши кўриниб турарди, ҳолбуки улар эҳромда эдилар.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ўнг қўлини чап қўли устига қўяр, сўнг намозда турган ҳолида уларни кўкраги устида боғлар эди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) жанобатдан ғусл қилганларида, (аввал) қўлларини ювардилар.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам тўшакларига (ётишга) борганларида, қўлларига пуфлар, муаввизатларни (Фалақ, Нос, Ихлос) ўқир ва улар билан таналарини сурар эдилар.