حَدَّثَنَا الْقَعْنَبِيُّ، عَنْ مَالِكٍ، قَالَ لاَ بَأْسَ بِالدُّعَاءِ فِي الصَّلاَةِ فِي أَوَّلِهِ وَأَوْسَطِهِ وَفِي آخِرِهِ فِي الْفَرِيضَةِ وَغَيْرِهَا .
Бизга ал-Қаънабй Моликдан ривоят қилди. У деди: Фарз ва ундан бошқа намозда, унинг аввалида, ўртасида ва охирида дуо қилишда зарар йўқ.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Мўмин ўзи эшитаётган яхшиликдан (илмдан), то охир-оқибати жаннат бўлгунича, сира тўймайди,
Банда зино қилаётган пайтида мўмин бўлган ҳолда зино қилмайди, мўмин бўлган ҳолда хамр ичмайди, мўмин бўлган ҳолда ўғирлик қилмайди ва мўмин бўлган ҳолда ўлдирмайди,
Аллаҳга ва охират кунига имон келтирадиган бирорта киши ансорларни ёмон кўрмайди,
Аллаҳ йўлидаги чанг ва жаҳаннам тутуни бир банданинг ичида жам бўлмайди, ҳамда бахиллик ва имон бир банданинг ичида жам бўлмайди,