حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ، قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، قَالَ حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ تَمِيمٍ، أَنَّ عَمَّهُ ـ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم أَخْبَرَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ بِالنَّاسِ يَسْتَسْقِي لَهُمْ، فَقَامَ فَدَعَا اللَّهَ قَائِمًا، ثُمَّ تَوَجَّهَ قِبَلَ الْقِبْلَةِ، وَحَوَّلَ رِدَاءَهُ فَأُسْقُوا.
Абул-Ямон бизга айтди: Шуъайб бизга хабар берди, Зуҳрийдан: Аббод ибн Тамим менга айтди, унинг амакиси — у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг саҳобаларидан эди — унга хабар берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлар билан уларга ёмғир сўраб чиқдилар, туриб, тик турган ҳолда Аллаҳга дуо қилдилар, сўнг қиблага юзландилар ва ридоларини ағдардилар. Уларга ёмғир ёғдирилди.