حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الشَّعْثَاءِ، جَابِرًا قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ صَلَّيْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَمَانِيًا جَمِيعًا وَسَبْعًا جَمِيعًا. قُلْتُ يَا أَبَا الشَّعْثَاءِ أَظُنُّهُ أَخَّرَ الظُّهْرَ وَعَجَّلَ الْعَصْرَ وَعَجَّلَ الْعِشَاءَ وَأَخَّرَ الْمَغْرِبَ. قَالَ وَأَنَا أَظُنُّهُ.
Али ибн Абдуллаҳ бизга айтди: Суфён бизга айтди, Амрдан: Мен Абуш-Шаъсў Жобирни эшитди: Мен Ибн Аббос розияллаҳу анҳуни эшитди: У деди: Мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам билан саккизни бирга ва еттини бирга ўқидим (яъни пешин-аср, шом-хуфтон жамлаб). Мен: ‹Эй Абуш-Шаъсў, менимча у зот пешинни кечиктириб, асрни тезлаб, хуфтонни тезлаб, шомни кечиктирдилар› дедим. У: ‹Мен ҳам шундай ўйлайман› деди.