حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ، عَنْ أَبِي حَازِمٍ، عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ بَلَغَ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنَّ بَنِي عَمْرِو بْنِ عَوْفٍ بِقُبَاءٍ كَانَ بَيْنَهُمْ شَىْءٌ، فَخَرَجَ يُصْلِحُ بَيْنَهُمْ فِي أُنَاسٍ مِنْ أَصْحَابِهِ، فَحُبِسَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَحَانَتِ الصَّلاَةُ، فَجَاءَ بِلاَلٌ إِلَى أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنهما ـ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ، إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَدْ حُبِسَ وَقَدْ حَانَتِ الصَّلاَةُ، فَهَلْ لَكَ أَنْ تَؤُمَّ النَّاسَ قَالَ نَعَمْ إِنْ شِئْتَ. فَأَقَامَ بِلاَلٌ الصَّلاَةَ، وَتَقَدَّمَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَكَبَّرَ لِلنَّاسِ، وَجَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَمْشِي فِي الصُّفُوفِ يَشُقُّهَا شَقًّا، حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ، فَأَخَذَ النَّاسُ فِي التَّصْفِيحِ. قَالَ سَهْلٌ التَّصْفِيحُ هُوَ التَّصْفِيقُ. قَالَ وَكَانَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ لاَ يَلْتَفِتُ فِي صَلاَتِهِ، فَلَمَّا أَكْثَرَ النَّاسُ الْتَفَتَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَشَارَ إِلَيْهِ، يَأْمُرُهُ أَنْ يُصَلِّيَ، فَرَفَعَ أَبُو بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ يَدَهُ، فَحَمِدَ اللَّهَ، ثُمَّ رَجَعَ الْقَهْقَرَى وَرَاءَهُ حَتَّى قَامَ فِي الصَّفِّ، وَتَقَدَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَصَلَّى لِلنَّاسِ، فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ عَلَى النَّاسِ فَقَالَ " يَا أَيُّهَا النَّاسُ مَا لَكُمْ حِينَ نَابَكُمْ شَىْءٌ فِي الصَّلاَةِ أَخَذْتُمْ بِالتَّصْفِيحِ إِنَّمَا التَّصْفِيحُ لِلنِّسَاءِ، مَنْ نَابَهُ شَىْءٌ فِي صَلاَتِهِ فَلْيَقُلْ سُبْحَانَ اللَّهِ ". ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ ـ رضى الله عنه ـ فَقَالَ " يَا أَبَا بَكْرٍ، مَا مَنَعَكَ أَنْ تُصَلِّيَ لِلنَّاسِ حِينَ أَشَرْتُ إِلَيْكَ ". قَالَ أَبُو بَكْرٍ مَا كَانَ يَنْبَغِي لاِبْنِ أَبِي قُحَافَةَ أَنْ يُصَلِّيَ بَيْنَ يَدَىْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم.
Қутайба бизга айтди: Абдулазиз бизга айтди, Абу Ҳозимдан, у Саҳл ибн Саъд розияллаҳу анҳудан: У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга — Қубодаги Бану Амр ибн Авф орасида бирор (низо) бўлгани — етди. У зот саҳобаларидан бир неча киши билан уларнинг орасини ислоҳ қилишга чиқдилар. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ушланиб қолдилар, намоз вақти бўлди. Билол Абу Бакр розияллаҳу анҳуманинг олдига келиб: ‹Эй Абу Бакр, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ушланиб қолдилар, намоз вақти бўлди, одамларга имом бўласизми?› деди. У: ‹Ҳа, истасанг› деди. Билол намозга иқомат айтди, Абу Бакр розияллаҳу анҳу олдинга ўтиб одамларга такбир айтди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам сафларни ёриб ўтиб келдилар, ҳатто сафда турдилар. Одамлар тасфиҳ (чапак) чала бошлади. Саҳл деди: Тасфиҳ — чапак (чалиш)дир. У (рови) деди: Абу Бакр розияллаҳу анҳу намозида (атрофга) ўгирилмас эди. Одамлар (чапакни) кўпайтирганида, у ўгирилди, қараса Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам (турибдилар). У зот унга — намоз ўқишни буюриб — ишора қилдилар. Абу Бакр розияллаҳу анҳу қўлини кўтариб Аллаҳга ҳамд айтди, сўнг орқага тисариб чекинди, ҳатто сафда турди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам олдинга ўтиб одамларга намоз ўқиди. (Намозни) тугатгач, одамларга юзланиб: «Эй одамлар, сизларга нима бўлдики, намозда бирор нарса юз берса, тасфиҳ (чапак)га (ўтиб) олдингиз? Тасфиҳ фақат аёллар учундир. Кимнинг намозида бирор нарса юз берса, ‹Субҳаналлаҳ› десин», дедилар. Сўнг Абу Бакр розияллаҳу анҳуга ўгирилиб: «Эй Абу Бакр, мен сенга ишора қилганимда, одамларга намоз ўқишдан сени нима тўсди?» дедилар. Абу Бакр: ‹Ибн Абу Қуҳофага Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдиларида намоз ўқиш лойиқ эмас эди› деди.