حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، أَخْبَرَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ يَقُولُ اشْتَكَى ابْنٌ لأَبِي طَلْحَةَ ـ قَالَ ـ فَمَاتَ وَأَبُو طَلْحَةَ خَارِجٌ، فَلَمَّا رَأَتِ امْرَأَتُهُ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ هَيَّأَتْ شَيْئًا وَنَحَّتْهُ فِي جَانِبِ الْبَيْتِ، فَلَمَّا جَاءَ أَبُو طَلْحَةَ قَالَ كَيْفَ الْغُلاَمُ قَالَتْ قَدْ هَدَأَتْ نَفْسُهُ، وَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ قَدِ اسْتَرَاحَ. وَظَنَّ أَبُو طَلْحَةَ أَنَّهَا صَادِقَةٌ، قَالَ فَبَاتَ، فَلَمَّا أَصْبَحَ اغْتَسَلَ، فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَخْرُجَ، أَعْلَمَتْهُ أَنَّهُ قَدْ مَاتَ، فَصَلَّى مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ أَخْبَرَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم بِمَا كَانَ مِنْهُمَا، فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يُبَارِكَ لَكُمَا فِي لَيْلَتِكُمَا ". قَالَ سُفْيَانُ فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ فَرَأَيْتُ لَهُمَا تِسْعَةَ أَوْلاَدٍ كُلُّهُمْ قَدْ قَرَأَ الْقُرْآنَ.
Бишр ибн Ҳакам бизга айтди: Суфён ибн Уяйна бизга айтди: Ишоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳа бизга хабар берди: У Анас ибн Молик розияллаҳу анҳуни шундай деганини эшитди: Абу Талҳанинг бир ўғли оғриб қолди. У деди: Абу Талҳа ташқарида бўлган чогда (бола) вафот этди. Хотини унинг вафот этганини кўргач, бир нарса (таом) тайёрлаб, уни (болани) уйнинг бир четига (суриб) қўйди. Абу Талҳа келганида: ‹Бола қандай?› деди. У: ‹Жони тинчланди, мен у роҳатланган (осойишта) бўлган деб умид қиламан› деди. Абу Талҳа уни рост (гапиряпти) деб ўйлади. У деди: У тунди, тонг отганда ғусл қилди. Чиқмоқчи бўлганида, у (хотин) унга бола вафот этганини билдирди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам билан намоз ўқиди, сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга иккаласидан бўлган (воқеа)ни хабар берди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Эҳтимол, Аллаҳ иккалангизнинг кечангизда сизларга баракат берар», дедилар. Суфён деди: Ансордан бир киши: ‹Мен иккаласи учун тўққиз фарзандни кўрдим, уларнинг ҳаммаси Қуръанни ўқиган (ёдлаган) эди› деди.