حَدَّثَنَا مَطَرُ بْنُ الْفَضْلِ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ، أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَوْنٍ، عَنْ أَنَسِ بْنِ سِيرِينَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَانَ ابْنٌ لأَبِي طَلْحَةَ يَشْتَكِي، فَخَرَجَ أَبُو طَلْحَةَ، فَقُبِضَ الصَّبِيُّ فَلَمَّا رَجَعَ أَبُو طَلْحَةَ قَالَ مَا فَعَلَ ابْنِي قَالَتْ أُمُّ سُلَيْمٍ هُوَ أَسْكَنُ مَا كَانَ. فَقَرَّبَتْ إِلَيْهِ الْعَشَاءَ فَتَعَشَّى، ثُمَّ أَصَابَ مِنْهَا، فَلَمَّا فَرَغَ قَالَتْ وَارِ الصَّبِيَّ. فَلَمَّا أَصْبَحَ أَبُو طَلْحَةَ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ " أَعْرَسْتُمُ اللَّيْلَةَ ". قَالَ نَعَمْ. قَالَ " اللَّهُمَّ بَارِكْ لَهُمَا ". فَوَلَدَتْ غُلاَمًا قَالَ لِي أَبُو طَلْحَةَ احْفَظْهُ حَتَّى تَأْتِيَ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَأَتَى بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَأَرْسَلَتْ مَعَهُ بِتَمَرَاتٍ، فَأَخَذَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ " أَمَعَهُ شَىْءٌ ". قَالُوا نَعَمْ تَمَرَاتٌ. فَأَخَذَهَا النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم فَمَضَغَهَا، ثُمَّ أَخَذَ مِنْ فِيهِ فَجَعَلَهَا فِي فِي الصَّبِيِّ، وَحَنَّكَهُ بِهِ، وَسَمَّاهُ عَبْدَ اللَّهِ.
Матар ибнул Фазл, Язид ибн Ҳорундан, у Абдуллаҳ ибн Авндан, у Анас ибн Сийриндан, у Анас ибн Моликдан (розияллаҳу анҳу) ривоят қилади: У: Абу Талҳанинг бир ўғли касал эди. Абу Талҳа (уйдан) чиқди, бола вафот этди. Абу Талҳа қайтганида: Ўғлим нима қилди (қалай)? деди. Умму Сулайм: У энг тинч (сокин) ҳолатда, деди ва унга кечки таом келтирди, у таомланди, сўнг у билан қовушди (яқинлик қилди). У фароғат топганида, у (Умму Сулайм): Болани кўмиб (дафн қилиб) кел, деди. Абу Талҳа тонг оттирганида, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келиб, унга хабар берди. У: «Бу кеча (хотинингиз билан) қовушдингизми?» дедилар. У: Ҳа, деди. У: «Аллаҳим, уларга барака бер» дедилар. У (Умму Сулайм) бир ўғил туғди. Абу Талҳа менга: Уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга олиб боргунигча сақла, деди. У уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга олиб борди, (Умму Сулайм) у билан бирга бир неча хурмо юборди. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уни олиб: «У билан бирор нарса борми?» дедилар. Улар: Ҳа, бир неча хурмо, дедилар. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам уларни олиб, чайнадилар, сўнг оғзидан олиб, уни боланинг оғзига қўйдилар ва у билан уни таҳник қилдилар, ва унга Абдуллаҳ деб исм қўйдилар.