حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، حَدَّثَنَا عُثْمَانُ ـ هُوَ ابْنُ مَوْهَبٍ ـ قَالَ أَخْبَرَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي قَتَادَةَ، أَنَّ أَبَاهُ، أَخْبَرَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَرَجَ حَاجًّا، فَخَرَجُوا مَعَهُ فَصَرَفَ طَائِفَةً مِنْهُمْ، فِيهِمْ أَبُو قَتَادَةَ فَقَالَ خُذُوا سَاحِلَ الْبَحْرِ حَتَّى نَلْتَقِيَ. فَأَخَذُوا سَاحِلَ الْبَحْرِ، فَلَمَّا انْصَرَفُوا أَحْرَمُوا كُلُّهُمْ إِلاَّ أَبُو قَتَادَةَ لَمْ يُحْرِمْ، فَبَيْنَمَا هُمْ يَسِيرُونَ إِذْ رَأَوْا حُمُرَ وَحْشٍ، فَحَمَلَ أَبُو قَتَادَةَ عَلَى الْحُمُرِ، فَعَقَرَ مِنْهَا أَتَانًا، فَنَزَلُوا فَأَكَلُوا مِنْ لَحْمِهَا، وَقَالُوا أَنَأْكُلُ لَحْمَ صَيْدٍ وَنَحْنُ مُحْرِمُونَ فَحَمَلْنَا مَا بَقِيَ مِنْ لَحْمِ الأَتَانِ، فَلَمَّا أَتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ، إِنَّا كُنَّا أَحْرَمْنَا وَقَدْ كَانَ أَبُو قَتَادَةَ لَمْ يُحْرِمْ، فَرَأَيْنَا حُمُرَ وَحْشٍ فَحَمَلَ عَلَيْهَا أَبُو قَتَادَةَ، فَعَقَرَ مِنْهَا أَتَانًا، فَنَزَلْنَا فَأَكَلْنَا مِنْ لَحْمِهَا ثُمَّ قُلْنَا أَنَأْكُلُ لَحْمَ صَيْدٍ وَنَحْنُ مُحْرِمُونَ فَحَمَلْنَا مَا بَقِيَ مِنْ لَحْمِهَا. قَالَ " مِنْكُمْ أَحَدٌ أَمَرَهُ أَنْ يَحْمِلَ عَلَيْهَا، أَوْ أَشَارَ إِلَيْهَا ". قَالُوا لاَ. قَالَ " فَكُلُوا مَا بَقِيَ مِنْ لَحْمِهَا ".
Мусо ибн Исмоил бизга айтди: Абу Авона бизга айтди: Усмон — у Ибн Мавҳаб — бизга айтди: У деди: Абдуллаҳ ибн Абу Қатада менга хабар берди: Отам унга хабар берди-ки, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳаж қилгани чиқди, улар ҳам у зот билан чиқди. У зот улардан бир гуруҳини — ичида Абу Қатада (ҳам) бор — (бошқа йўлга) бурди ва: «Денгиз соҳилини тутинглар (соҳил йўлидан юринглар), ҳатто (яна) учрашгунимизча» дедилар. Улар денгиз соҳилини тутди. Улар қайтганларида, ҳаммаси иҳромга кирди, фақат Абу Қатададан бошқа — у иҳромга кирмади. Улар юриб кетаётганда, ёввойи эшакларни кўрди. Абу Қатада эшакларга ҳужум қилди, улардан бир урғочи (эшак)ни сўйди. Улар (манзилга) тушди, унинг гўштидан еди ва: ‹Биз — муҳрим бўлган ҳолда — ов гўштини еяпмизми?› деди. Биз урғочи эшакнинг қолган гўштини кўтарди. Улар Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламга келганларида: ‹Ё Расулуллаҳ, биз иҳромга кирган эдик, Абу Қатада эса иҳромга кирмаган эди. Биз ёввойи эшакларни кўрдик, Абу Қатада уларга ҳужум қилди, улардан бир урғочини сўйди. Биз (манзилга) тушиб, унинг гўштидан едик, сўнг: ‹Биз — муҳрим бўлган ҳолда — ов гўштини еяпмизми?› дедик, сўнг унинг қолган гўштини кўтардик› деди. У зот: «Сизлардан бирор киши унга (Абу Қатадага) унга (эшакка) ҳужум қилишни буюрдими ёки унга ишора қилдими?» дедилар. Улар: ‹Йўқ› деди. У зот: «Бўлмаса, унинг қолган гўштини енглар» дедилар.