حَدَّثَنِي مُحَمَّدٌ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو الأَسْوَدِ، عَنْ عُرْوَةَ، قَالَ قَالَتْ عَائِشَةُ ـ رضى الله عنها ـ كَانَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عُمَّالَ أَنْفُسِهِمْ، وَكَانَ يَكُونُ لَهُمْ أَرْوَاحٌ فَقِيلَ لَهُمْ لَوِ اغْتَسَلْتُمْ. رَوَاهُ هَمَّامٌ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ.
Муҳаммад менга айтди: Абдуллаҳ ибн Язид бизга айтди: Саъид бизга айтди: У деди: Абул-Асвад менга айтди, Урвадан: У деди: Оиша розияллаҳу анҳо деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг ашоблари ўзларининг (қўл меҳнати) ишчилари эди (ўзлари ишлар эди), улардан (бадан) ҳиди(тери) чиқар эди. Уларга: ‹Чўмилсангиз (яхши бўлар эди)› дейилди. Буни Ҳаммом Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан ривоят қилди.