حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ حَدَّثَنِي يُوسُفُ بْنُ الْمَاجِشُونِ، عَنْ صَالِحِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ كَاتَبْتُ أُمَيَّةَ بْنَ خَلَفٍ كِتَابًا بِأَنْ يَحْفَظَنِي فِي صَاغِيَتِي بِمَكَّةَ، وَأَحْفَظَهُ فِي صَاغِيَتِهِ بِالْمَدِينَةِ، فَلَمَّا ذَكَرْتُ الرَّحْمَنَ قَالَ لاَ أَعْرِفُ الرَّحْمَنَ، كَاتِبْنِي بِاسْمِكَ الَّذِي كَانَ فِي الْجَاهِلِيَّةِ. فَكَاتَبْتُهُ عَبْدُ عَمْرٍو فَلَمَّا كَانَ فِي يَوْمِ بَدْرٍ خَرَجْتُ إِلَى جَبَلٍ لأُحْرِزَهُ حِينَ نَامَ النَّاسُ فَأَبْصَرَهُ بِلاَلٌ فَخَرَجَ حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَجْلِسٍ مِنَ الأَنْصَارِ فَقَالَ أُمَيَّةُ بْنُ خَلَفٍ، لاَ نَجَوْتُ إِنْ نَجَا أُمَيَّةُ. فَخَرَجَ مَعَهُ فَرِيقٌ مِنَ الأَنْصَارِ فِي آثَارِنَا، فَلَمَّا خَشِيتُ أَنْ يَلْحَقُونَا خَلَّفْتُ لَهُمُ ابْنَهُ، لأَشْغَلَهُمْ فَقَتَلُوهُ ثُمَّ أَبَوْا حَتَّى يَتْبَعُونَا، وَكَانَ رَجُلاً ثَقِيلاً، فَلَمَّا أَدْرَكُونَا قُلْتُ لَهُ ابْرُكْ. فَبَرَكَ، فَأَلْقَيْتُ عَلَيْهِ نَفْسِي لأَمْنَعَهُ، فَتَخَلَّلُوهُ بِالسُّيُوفِ مِنْ تَحْتِي، حَتَّى قَتَلُوهُ، وَأَصَابَ أَحَدُهُمْ رِجْلِي بِسَيْفِهِ، وَكَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُرِينَا ذَلِكَ الأَثَرَ فِي ظَهْرِ قَدَمِهِ. قَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ سَمِعَ يُوسُفُ صَالِحًا وَإِبْرَاهِيمُ أَبَاهُ
Бизга Абдулазиз ибн Абдуллаҳ ривоят қилди, у деди: Менга Юсуф ибн Можишун ривоят қилди, у Солиҳ ибн Иброҳим ибн Абдурроҳман ибн Авфдан, у отасидан, у бобоси Абдурроҳман ибн Авфдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Мен Умайя ибн Халаф билан бир битим (хат) ёздим: у мени Маккадаги мол-мулкимда ҳимоя қилиши, мен уни Мадинадаги мол-мулкида ҳимоя қилишим (ҳақида). Мен Роҳман (деган исмни) зикр қилганимда, у: Мен Роҳманни танимайман, жоҳилиятда бўлган исминг билан мен билан битим ёз, деди. Мен у билан «Абду Амр» (деб) битим ёздим. Бадр куни бўлганда, мен одамлар ухлаганда уни яшириш (ҳимоя қилиш) учун бир тоққа чиқдим. Уни Билол кўриб қолди ва чиқиб, токи Ансорнинг бир мажлисига тўхтади ва: Умайя ибн Халаф! Агар Умайя қутулса, мен қутулмай (ўлай), деди. У билан Ансордан бир гуруҳ бизнинг изимиздан чиқди. Улар бизга етиб олишидан қўрққанимда, мен уларни овора қилиш учун унинг ўғлини уларга (орқага) қолдирдим. Улар уни ўлдирдилар, сўнг бизни таъқиб қилишдан тўхтамадилар. У (Умайя) оғир (семиз) киши эди. Улар бизга етиб олганда, мен унга: Чўк (ёт), дедим. У чўкди, мен уни ҳимоя қилиш учун ўзимни унинг устига ташладим. Улар қиличлари билан мени остимдан ўтиб (санчиб), уни ўлдирдилар. Улардан бири қиличи билан оёғимга тегди. Абдурроҳман ибн Авф бизга оёғи устидаги ўша изни кўрсатар эди. Абу Абдуллаҳ деди: Юсуф Солиҳни эшитди, Иброҳим эса отасини (эшитди).