2313-ҳадисСаҳиҳул Бухорий · Ваколат китоби
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، قَالَ فِي صَدَقَةِ عُمَرَ ـ رضى الله عنه ـ لَيْسَ عَلَى الْوَلِيِّ جُنَاحٌ أَنْ يَأْكُلَ وَيُؤْكِلَ صَدِيقًا {لَهُ} غَيْرَ مُتَأَثِّلٍ مَالاً، فَكَانَ ابْنُ عُمَرَ هُوَ يَلِي صَدَقَةَ عُمَرَ يُهْدِي لِلنَّاسِ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ، كَانَ يَنْزِلُ عَلَيْهِمْ.
Бизга Қутайба ибн Саид ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Амрдан, у Умарнинг (розияллаҳу анҳу) садақаси ҳақида деди: Васийга (васий бўлган кишига) — мол тўплаб (бойиб) олмаган ҳолда — (ундан) ейиши ва дўстини едириши гуноҳ эмас. Ибн Умар Умарнинг садақасига васий бўлиб, Макка аҳлидан ўзи тушадиган (меҳмон бўладиган) одамларга (ундан) ҳадя қилар эди.