حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ عَبَّاسٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ رَبِيعَةَ، حَدَّثَنِي يَزِيدُ، مَوْلَى الْمُنْبَعِثِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ جَاءَ أَعْرَابِيٌّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَسَأَلَهُ عَمَّا يَلْتَقِطُهُ فَقَالَ " عَرِّفْهَا سَنَةً، ثُمَّ احْفَظْ عِفَاصَهَا وَوِكَاءَهَا، فَإِنْ جَاءَ أَحَدٌ يُخْبِرُكَ بِهَا، وَإِلاَّ فَاسْتَنْفِقْهَا ". قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَضَالَّةُ الْغَنَمِ قَالَ " لَكَ أَوْ لأَخِيكَ أَوْ لِلذِّئْبِ ". قَالَ ضَالَّةُ الإِبِلِ فَتَمَعَّرَ وَجْهُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم. فَقَالَ " مَا لَكَ وَلَهَا، مَعَهَا حِذَاؤُهَا وَسِقَاؤُهَا، تَرِدُ الْمَاءَ وَتَأْكُلُ الشَّجَرَ ".
Бизга Амр ибн Аббос ривоят қилди, бизга Абдурроҳман ривоят қилди, бизга Суфён ривоят қилди, у Робиъадан, менга Язид — Мунбаиснинг мавлоси — ривоят қилди, у Зайд ибн Холид Жуҳанийдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Бир бадавий Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келиб, ундан у териб олган нарса (луқта) ҳақида сўради. У: «Уни бир йил (эълон қилиб) танитиб юр, сўнг идиши ва боғичини сақла, агар кимдир келиб сенга у ҳақда хабар берса (бер), акс ҳолда уни сарф қил», деди. У: Ё Расулуллаҳ, йўқолган қўй-чи? деди. У: «Сеники ёки биродарингники ёки бўриники», деди. У: Йўқолган туя-чи? деди. Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг юзи ўзгарди (ғазаб изи кўринди) ва деди: «Сенга ундан нима? У билан бирга унинг туёғи ва меши (суви) бор, у сувга боради ва дарахт(барг)ини ейди».