حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، حَدَّثَنَا قَتَادَةُ، عَنْ أَنَسٍ ـ رضى الله عنه ـ قَالَ وَلَقَدْ رَهَنَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم دِرْعَهُ بِشَعِيرٍ، وَمَشَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِخُبْزِ شَعِيرٍ وَإِهَالَةٍ سَنِخَةٍ، وَلَقَدْ سَمِعْتُهُ يَقُولُ " مَا أَصْبَحَ لآلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه وسلم إِلاَّ صَاعٌ، وَلاَ أَمْسَى ". وَإِنَّهُمْ لَتِسْعَةُ أَبْيَاتٍ.
Бизга Муслим ибн Иброҳим ривоят қилди, бизга Ҳишом ривоят қилди, бизга Қатода ривоят қилди, у Анасдан (розияллаҳу анҳу), у деди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) совутини арпага гаровга қўйди. Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га арпа нони ва сасиган (ёғли) сирка(ёғ) билан юриб бордим. Мен уни шундай деяётганини эшитдим: «Муҳаммад (соллаллаҳу алайҳи васаллам) оиласига на бир сў (таом билан) тонг отди, на кеч кирди» — ҳолбуки улар тўққиз (уй) хонадон эдилар.